XVIII. Sukienka i jej komentarze

Tydzień potem...

*Adsuro*

- Upierdliwe to... - burknęłam pozwalając Chitose by pomogła mi ubrać tą cholernie skomplikowaną sukienkę.

- Pani Gensai taką uszyła... Dużo w niej kokard do zawiązania i w ogóle...

- No właśnie! Trochę przegięła! - krzyknęłam.

- Ale musisz przymierzyć, by przed spektaklem nie było niespodzianki, że nie pasuje. I lepiej byś już na próbach w niej chodziła. Musisz się przyzwyczaić...

- Do czegoś tak upierdliwego! - dodałam. Uśmiechnęła się do mnie i oceniła "swoje dzieło". - I jak wyglądam?

- Ślicznie i słodko - odparła.

- Tsaaa... dzięki... Mogę już to zdjąć? - zapytałam.

- Jeszcz.. - nagle dostałam sms. Podeszłam do telefonu i sprawdziłam to. "Chodź szybko do sali!" - taką treść zawierał sms od Tsukiyo.

- Muszę na chwilę wyjść! - zawołałam i pobiegłam do klasy. - Co się stało? - spytałam na wejściu.

- Spójrz wszyscy już jesteśmy w swoich ubraniach Blacretions! - krzyknęła radośnie Tsuki obracając się w moją stronę i ją zamurowało. Ba. Wszystkich zamurowało.

- Nie komentujcie tej sukienki... - powiedziałam zażenowana.

- Kyaaaa! Adsuro ma moje największe dzieło na sobie! - pisnęła wychowawczyni podbiegając do mnie i oceniając. - Tutaj jest źle zapięte... - zaczęła szybko poprawiać. Nagle mogłam swobodniej oddychać.

- Od razu lepiej... - wzięłam głębszy wdech.

- Nie powinno się jej zbyt mocno spinać, materiał musi być pomarszczony w niektórych miejscach - pouczyła mnie. - Hmm.. szkoda tylko, że zrobiłam ją białą z czarnymi dodatkami... mogłam dodać koloru...

- Już wystarczy, że będę musiała nosić taką kieckę... - warknęłam spode łba.

- Słodko wyglądasz więc co ty chcesz? - zawołała z wyrzutem.

- Nic, nic - pomachałam ręką. - Gdyby pani wiedziała jaki problem jest ubrać taką sukienkę... - wymamrotałam pod nosem.

- No, no. Króliczek w takiej sukience. Po prostu wziąć aparat i robić zdjęcia - zaśmiał się Kastiel podchodząc do mnie. Wzięłam głębszy wdech i zrobiłam naburmuszoną minę.

- Czep się. - Odparłam po prostu krzyżując ręce na piersi.

- A więc jesteś shotą w słodkiej, marszczonej biało-czarnej sukience, czarnych rękawiczkach ii...? - dopytywała nee-san.

- Nie powiem co jeszcze będę mieć na sobie - pokazałam jej język.

- Długą wstążkę wokół szyi, którą będą trzymać też Shun i Yasuo - wtrąciła Shoko.

- Skąd wiesz..? - zapytałam zdziwiona.

- Nie nie doceniaj mojej linii wywiadowczej! - krzyknęła z błyskiem w oku.

- Biedna Adsu.., ale nie będą cię molestować, prawda? - Ken podszedł do mnie i ujął ręce w wyrazie łączenia się w bólu.

- O czym ty pierdolisz? - zapytałam z wysoko uniesionymi brwiami i uśmiechem na ustach, których kącik drgał. - Osobiście jeszcze nie znam całego układu. Na razie mam nauczyć się hm... raz.. dwa.. trzy... piętnaście piosenek. Na szczęście większość z nich znam, a na resztę mam czas do końca maja...

- Ile?! Przecież jest początek kwietnia! - krzyknęła zaszokowana nee-san.

- Spoko, w niektórych piosenkach nie mam zbyt dużo śpiewania tylko takie "la la la" - zaśmiałam się machając olewająco ręką.

- Dasz radę? - spytała Seiko lekko zmartwiona.

Roześmiałam się.

- Nie powinniśmy martwić się moimi występami, tylko walkami - powiedziałam po prostu, patrząc jej w oczy. - Jeśli znajdę chwilę to się nauczę ich, ale ważniejsze jest dla mnie to, by nikogo nie stracić.

- Adsuro.. - zaczęła Ryusaki.

- Tak mam na imię - przerwałam jej zamykając oczy z uśmiechem na twarzy. - Mam nadzieję, że trafimy na jakiś słabych przeciwników - zaczęłam drapać się w głowę.

- Uhm - kiwnęła głową.

Widziałam starach w oczach większości. Jeżeli ja nie będę go okazywać to powinno im to polepszyć nastrój.

- Będzie dobrze! Dla mnie na pewno nie może być gorzej! - wystawiłam kciuk w stronę klasy. Spojrzeli na mnie zdziwieni. - Ubrałam taką sukienkę. To jest totalna kompromitacja dla mnie! Więc no problemo!

Zaczęli się śmiać.

Udało mi się chwilowo poprawić ich nastrój. Chwilowo...

Spojrzałam w okno w stronę nieba.

Przez głowę przeleciał mi szyderczy uśmiech i te słowa...

"- Zniszczę wszystko i wszystkich których kochasz... Nie pozostanie ci nic na tym świecie!"

Zmarszczyłam brwi.

- Idę zdjąć tą sukienkę i zaraz tutaj wracam... - mruknęłam wychodząc z sali.

- Ho ho! Jakaż urocza sukienka - usłyszałam. Odwróciłam się w tamtą stronę. Owa osoba była płci żeńskiej, miała krótkie różowe włosy i fioletowe oczy.

- A ty kto? - zapytałam znudzona.

- Jestem Umeko - odpowiedziała z szyderczym uśmiechem. Powoli podeszła do mnie. - Od tak niedawna tu jesteś, a już wszyscy w twojej klasie ciebie uwielbiają. Ken, Kastiel, Nataniel, Taisuke... - warknęła ujmując mój kosmyk włosów. - Wszyscy uważają cię za słodziutką i niewinną..., wkurwiasz mnie. - Gwałtownie szarpnęła, a ja postanowiłam, że ugnę się.

Nie będę bić się z kimś ze szkoły...

- Taka odważna byłaś przed chwilą! - krzyknęła. Zamknęła palce w pięść i chciała mnie uderzyć, kiedy Kastiel złapał jej rękę.

- Co jest Umeko? Chciałaś uderzyć naszą maskotkę? - spytał obejmując mnie ramieniem.

Ona jedynie coś odwarknęła i sobie poszła.

- Dlaczego się nie broniłaś? - zdziwiła się nee-san.

- Tak po prostu - powiedziałam patrząc się tępo w ziemię i poszłam w kierunku klubu teatralnego by się przebrać.