XVIII. Sukienka i jej komentarze

Tydzień potem...

*Adsuro*

- Upierdliwe to... - burknęłam pozwalając Chitose by pomogła mi ubrać tą cholernie skomplikowaną sukienkę.

- Pani Gensai taką uszyła... Dużo w niej kokard do zawiązania i w ogóle...

- No właśnie! Trochę przegięła! - krzyknęłam.

- Ale musisz przymierzyć, by przed spektaklem nie było niespodzianki, że nie pasuje. I lepiej byś już na próbach w niej chodziła. Musisz się przyzwyczaić...

- Do czegoś tak upierdliwego! - dodałam. Uśmiechnęła się do mnie i oceniła "swoje dzieło". - I jak wyglądam?

- Ślicznie i słodko - odparła.

- Tsaaa... dzięki... Mogę już to zdjąć? - zapytałam.

- Jeszcz.. - nagle dostałam sms. Podeszłam do telefonu i sprawdziłam to. "Chodź szybko do sali!" - taką treść zawierał sms od Tsukiyo.

- Muszę na chwilę wyjść! - zawołałam i pobiegłam do klasy. - Co się stało? - spytałam na wejściu.

- Spójrz wszyscy już jesteśmy w swoich ubraniach Blacretions! - krzyknęła radośnie Tsuki obracając się w moją stronę i ją zamurowało. Ba. Wszystkich zamurowało.

- Nie komentujcie tej sukienki... - powiedziałam zażenowana.

- Kyaaaa! Adsuro ma moje największe dzieło na sobie! - pisnęła wychowawczyni podbiegając do mnie i oceniając. - Tutaj jest źle zapięte... - zaczęła szybko poprawiać. Nagle mogłam swobodniej oddychać.

- Od razu lepiej... - wzięłam głębszy wdech.

- Nie powinno się jej zbyt mocno spinać, materiał musi być pomarszczony w niektórych miejscach - pouczyła mnie. - Hmm.. szkoda tylko, że zrobiłam ją białą z czarnymi dodatkami... mogłam dodać koloru...

- Już wystarczy, że będę musiała nosić taką kieckę... - warknęłam spode łba.

- Słodko wyglądasz więc co ty chcesz? - zawołała z wyrzutem.

- Nic, nic - pomachałam ręką. - Gdyby pani wiedziała jaki problem jest ubrać taką sukienkę... - wymamrotałam pod nosem.

- No, no. Króliczek w takiej sukience. Po prostu wziąć aparat i robić zdjęcia - zaśmiał się Kastiel podchodząc do mnie. Wzięłam głębszy wdech i zrobiłam naburmuszoną minę.

- Czep się. - Odparłam po prostu krzyżując ręce na piersi.

- A więc jesteś shotą w słodkiej, marszczonej biało-czarnej sukience, czarnych rękawiczkach ii...? - dopytywała nee-san.

- Nie powiem co jeszcze będę mieć na sobie - pokazałam jej język.

- Długą wstążkę wokół szyi, którą będą trzymać też Shun i Yasuo - wtrąciła Shoko.

- Skąd wiesz..? - zapytałam zdziwiona.

- Nie nie doceniaj mojej linii wywiadowczej! - krzyknęła z błyskiem w oku.

- Biedna Adsu.., ale nie będą cię molestować, prawda? - Ken podszedł do mnie i ujął ręce w wyrazie łączenia się w bólu.

- O czym ty pierdolisz? - zapytałam z wysoko uniesionymi brwiami i uśmiechem na ustach, których kącik drgał. - Osobiście jeszcze nie znam całego układu. Na razie mam nauczyć się hm... raz.. dwa.. trzy... piętnaście piosenek. Na szczęście większość z nich znam, a na resztę mam czas do końca maja...

- Ile?! Przecież jest początek kwietnia! - krzyknęła zaszokowana nee-san.

- Spoko, w niektórych piosenkach nie mam zbyt dużo śpiewania tylko takie "la la la" - zaśmiałam się machając olewająco ręką.

- Dasz radę? - spytała Seiko lekko zmartwiona.

Roześmiałam się.

- Nie powinniśmy martwić się moimi występami, tylko walkami - powiedziałam po prostu, patrząc jej w oczy. - Jeśli znajdę chwilę to się nauczę ich, ale ważniejsze jest dla mnie to, by nikogo nie stracić.

- Adsuro.. - zaczęła Ryusaki.

- Tak mam na imię - przerwałam jej zamykając oczy z uśmiechem na twarzy. - Mam nadzieję, że trafimy na jakiś słabych przeciwników - zaczęłam drapać się w głowę.

- Uhm - kiwnęła głową.

Widziałam starach w oczach większości. Jeżeli ja nie będę go okazywać to powinno im to polepszyć nastrój.

- Będzie dobrze! Dla mnie na pewno nie może być gorzej! - wystawiłam kciuk w stronę klasy. Spojrzeli na mnie zdziwieni. - Ubrałam taką sukienkę. To jest totalna kompromitacja dla mnie! Więc no problemo!

Zaczęli się śmiać.

Udało mi się chwilowo poprawić ich nastrój. Chwilowo...

Spojrzałam w okno w stronę nieba.

Przez głowę przeleciał mi szyderczy uśmiech i te słowa...

"- Zniszczę wszystko i wszystkich których kochasz... Nie pozostanie ci nic na tym świecie!"

Zmarszczyłam brwi.

- Idę zdjąć tą sukienkę i zaraz tutaj wracam... - mruknęłam wychodząc z sali.

- Ho ho! Jakaż urocza sukienka - usłyszałam. Odwróciłam się w tamtą stronę. Owa osoba była płci żeńskiej, miała krótkie różowe włosy i fioletowe oczy.

- A ty kto? - zapytałam znudzona.

- Jestem Umeko - odpowiedziała z szyderczym uśmiechem. Powoli podeszła do mnie. - Od tak niedawna tu jesteś, a już wszyscy w twojej klasie ciebie uwielbiają. Ken, Kastiel, Nataniel, Taisuke... - warknęła ujmując mój kosmyk włosów. - Wszyscy uważają cię za słodziutką i niewinną..., wkurwiasz mnie. - Gwałtownie szarpnęła, a ja postanowiłam, że ugnę się.

Nie będę bić się z kimś ze szkoły...

- Taka odważna byłaś przed chwilą! - krzyknęła. Zamknęła palce w pięść i chciała mnie uderzyć, kiedy Kastiel złapał jej rękę.

- Co jest Umeko? Chciałaś uderzyć naszą maskotkę? - spytał obejmując mnie ramieniem.

Ona jedynie coś odwarknęła i sobie poszła.

- Dlaczego się nie broniłaś? - zdziwiła się nee-san.

- Tak po prostu - powiedziałam patrząc się tępo w ziemię i poszłam w kierunku klubu teatralnego by się przebrać.

XVII. Rola

*Adsuro*

Następnego dnia ledwo weszłam do szkoły, a ktoś przyłożył mi rękę do ust i zaciągnął po schodach do... sali lekcyjnej. Jak tylko mnie puścił...a, bo to była dziewczyna uderzyłam ją z łokcia w brzuch.

- To bolało... - burknęła Ayano delikatnie masując obolałe miejsce.

- Po kija ten teatrzyk!? - zawołałam zirytowana.

- Oto jest pierwowzór stroju Blacretions. Oryginał jest dla ciebie! - Gensai sensei podeszła do mnie i podała czarny, długi płaszcz do kostek i szarą apaszkę. - Dla reszty będą trochę krótsze, w końcu lider musi się wyróżniać, prawda? Pozwoliłam sobie doszyć ozdobną literę "B" na ramieniu oraz stworzyłam logo - mówiąc to rozłożyła płaszcz i pokazała mi jego tył. Była to czarna, delikatnie przekrzywiona gwiazda wokół której był niebieski płomień, a wewnątrz niebieska róża.

Zagwizdałam z podziwu.

- Pani ma naprawdę do tego talent - powiedziałam po prostu.

- Dziękuję, ale cały strój zaprojektowała Tsukiyo, logo też. Ja tylko uszyłam i jeszcze czeka mnie trochę pracy by uszyć dla każdego. No i jeszcze kilka w zapasie, gdyby się zniszczyły..

Wtedy podeszłam do bliźniaczki, objęłam ją za szyję swoim ramieniem zniżając do swojego wzrostu.

- Tsuki! Świetna robota! Naprawdę mi się podoba - wyszczerzyłam się lekko marsząc brwi. - Jestem cholernie dumna z ciebie.

- Aw~! Dziękuję! - krzyknęła nagle ściskając mnie tak mocno, że ledwo złapałam oddech. - Chciałam byś mnie pochwaliła!

- Nawet gdyby mi się nie podobało to i tak bym powiedziała, że mi się podoba - zaśmiałam się.

- Czyli nie podoba się?! - wykrzyknęła z łzami w oczach.

- Przecież powiedziałam, że mi się podoba - odparłam z tępą miną.

- Tak się cieszę... - zaczęła ze łzami w oczach ocierając je rękoma.

- Czemu płaczesz? - zapytałam.

- No bo... pierwszy raz widzę żebyś była aż tak szczęśliwa.. Zawsze... zawsze miałaś taki smutek w oczach..

Uśmiechnęłam się do siebie pod nosem i poczochrałam ją.

- Głupia jesteś - powiedziałam po prostu i przerzuciłam sobie płaszcz przez ramię.

- A.. dsuro? - zaczęła zdziwiona.

- Może i jestem młodsza i mniejsza, ale pamiętaj jedno. Nikt nigdy nie wie co działo się, dzieje i będzie dziać w mojej głowie - mruknęłam stojąc do niej tyłem i z lekko przechyloną głową w jej stronę.

- Co masz na myśli?

- To co słyszałaś - uśmiechnęłam się tajemniczo. Gwałtownie odwróciłam się na pięcie. Nauczycielka rozmawiała z resztą klasy. - Na czym możemy nosić te chustki? - spytałam zwracając na siebie uwagę klasy. - Głowie, szyi, ręce?

- Ja uważam, że każdy może założyć ją tak jak chce - odparła nauczycielka z zastanowieniem.

- Tak, to jest dobry pomysł - potwierdziła Tsuki. - Tak właściwie... co znaczy "blacretions"...?

- Adsuuuuurrrrroooooo~~~!! - ktoś wrzasnął, z hukiem wpadł do sali, objął mnie za szyję i wyciągnął siłą z sali. Spojrzałam na pędzącą osobę. Był to senpai Tetsu z klubu teatralnego. Słynął ze swojego błyskawicznego zbierania członków klubu. - Pilne spotkanie! - zawołał po drodze.

*Tsukiyo*

- Kto to był..? - zapytałam lekko zaszokowana.

- Członek klubu teatralnego - odparła Matsuri.

- Czemu ją porwał? - dopytywałam nadal nie mogąc się nadziwić jego szybkością i niesamowitą pracą nóg.

- Nie mam pojęcia. Może szykują jakieś przedstawienie? - zastanowiła się Hirata.

- A może kolejny musical? - zasugerowała Ryusaki.

- Albo po prostu ją porwał by mieć dla siebie - burknęła Katsu z podejrzliwą miną. - W końcu Tetsu, z resztą jak wszyscy członkowie klubu, jest bardzo popularny wśród dziewczyn w tej szkole. Jest przystojny... Ma zielone oczy i równie zielone włosy... Jego uśmiech powalił nie jedną dziewczynę, w dodatku jest niesamowicie miły, uczynny i wysportowany, bo biega też w zawodach. Wygrał na razie zawody krajowe. - mówiła machając palcem i wymieniając to coraz to nowe cechy i osiągnięcia tego Tetsu.

- Lubisz go? - spytałam po prostu.

- Nie. Mnie nie urzekł jego uśmiech. Po prostu wiem o wszystkich wszystko - puściła mi oczko. - Za drobną opłatą mogę ci powiedzieć ile się dowiedziałam o tobie i Adsuro. - Spojrzałam lekko zdziwiona na nią. - Żartowałam, żartowałam. Na ogół wszystkie informacje zachowuję dla siebie. Nigdy nie mówię czyichś sekretów.

- Jesteś naprawdę ciekawska - rzekła Kitsune.

- Powiedziała to dziewczyna, która nie lubi się nudzić i robi wiele dziwnych rzeczy mówiąc, że "to jest zabawne" - odpowiedziała z uśmiechem.

- Phi! I co to ma do tego? Nie lubię się nudzić, ale nie wtykam nosa w nie swoje sprawy, jeśli nie powinnam - odmruknęła jej i poszła do nauczycielki, która mierzyła każdego by uszyć idealnie dopasowany płaszcz.

- Nie wiem o co się tak obraziła - wzruszyła ramionami.

- Denerwujesz ją po prostu - powiedział znudzony Kishi.

- Przejdzie jej! - zawołała i poszła do swojej ławki szukając czegoś. - I z moich informacji wynika, że ona się nie obraża!

- Tsukiyo-chan, chodź jeszcze ciebie muszę zmierzyć - posłusznie podeszłam do kobiety, która z miarką zaczęła sprawdzać moje rozmiary. Czułam się trochę niezręcznie, ale co poradzić...?

Popatrzyłam na drzwi wyczekując na Adsuro.

Po kilkunastu minutach przyszła z ręką na czole. Mamrotała coś pod nosem nie zaszczycając nikogo nawet ulotnym spojrzeniem.

- Coś się stało? - zapytała Ayano.

- Tak. I to nawet nie masz pojęcia co... - mruknęła ponuro siadając na ławce.

- No to mów - zasugerowała odwracając krzesło w jej stronę.

- Zostałam zmuszona do śpiewania z Shun'em-senpai i Yasuo-senpai... - burknęła bez przekonania.

- No i co w związku z tym..? - dodała Kitsune.

- Ty chyba nie wiesz jak to wszystko ma wyglądać! Co mam ubrać! Ughh! - wrzasnęła łapiąc się za głowę i machając nogami jak dziecko. - Kurrnaaa..., jestem najniższa i to mi przypadła rola shoty noooo! Choleraa...!

- Ha ha ha ha! Nie moge! - Ayano parsknęła śmiechem i zaczęła walić pięścią o swoją ławkę. - Idealna rola dla ciebie.

- Wiedziałam, że poprawisz mi humor - warknęła ponuro.

- Wyobrażam sobie ciebie w sukience z kokardkami i innymi takimi... - zaśmiał się Kastiel.

Spojrzała na niego z... no właśnie... nie wiem jak nazwać ten wzrok. Zdziwienie pomieszane z zakłopotaniem.

***

Dwie notki na raz, bo dawno nic nie wstawiałam ;)

XVI. Stroje

- To może... jakieś fajne ubrania uszyję!? - zawołała radośnie nauczycielka.

- To niech pani uszyje - powiedziałam nie podnosząc na nią wzroku, gdyż pisałam sms.

- Tak, ale jakie? Ma ktoś jakiś pomysł? - spytała zapewne rozglądając się po klasie. Kątem oka obserwowałam klasę.

- Ja mam! Ja mam! - krzyknęła Tsukiyo radośnie machając ręką.

- To podziel się nim z nami! - odparła Gensai sensei z entuzjazmem.

- Ale... znaczy się, mam go w głowie... muszę najpierw narysować go, potem znajdę odpowiednie materiały... i potem pani powiem co i jak, dobrze? - zapytała z uśmiechem.
- W takim razie czekam! Czekamy! - poprawiła się.

Poczułam wibracje w ręce. Tym razem wyciszyłam telefon. Spojrzałam na odpowiedź.

- No proszę... - mruknęłam do siebie oraz uśmiechałam się.

Szybko odpisałam na wiadomość i schowałam komórkę przed wścibską Shoko Katsu, dziewczyną o dość krótkich zielonych włosach i niebieskich oczach.

- Z kim piszesz? - spytała.

- Z przyjaciółką.. - odparłam wymijająco.

- Na pewno? A nie z jakimś chłopakiem? Widziałam jak się uśmiechasz do telefonu! - zawołała.

- Z przyjaciółką - powtórzyłam z zakłopotaną miną.

- Ale ja się i tak dowiem z kim pisałaś - zagwarantowała śmiejąc się.

- Nie musisz... naprawdę... - pomachałam rękoma w geście obrony.

*Tsukiyo*

- Adsu-chan, wyglądasz na naprawdę szczęśliwą - uśmiechnęłam się podchodząc do niej.

Nie wiem czemu, ale poczułam na sobie wzrok wszystkich z klasy.

- Fakt - odparła i spojrzała na mnie znad okularów swoimi błękitnymi oczami, które tak kochałam. Była tak podobna do taty...

Nagle wstała i oparła rękę na moim ramieniu.

- Liczę na ciebie, Tsu-chan - mówiąc to złapała za swoją torbę i płynnym ruchem wyskoczyła przez okno. Chwilę stałam zdziwiona, po czym podbiegłam do framugi i wychyliłam się.

- Gdzie idziesz?! - krzyknęłam, ale pożałowałam tego i zaczęłam się dusić, gdy już mi przeszło spojrzałam na telefon. - "Obiecałam Louise spotkać się z nią. Będę koło wieczora. Adsuro." - uniosłam brwi. - Louise... Louise..., ach! Już wiem która to!

- Oooo, czyżby Adsuro, nowa maskotka szkolna była przeciwnej orientacji..? - dopytywała się Katsu.

- Nic podobnego! Adsu woli chłopców! - zaprzeczyłam machając rękoma.

- A skąd masz taką pewność? - spytała z podejrzliwą miną.

- Ponieważ kilkakrotnie by... - zaczęłam, ale szybko zasłoniłam sobie usta. Zabroniła mi o tym mówić. - To ja pójdę do sklepu! - mówiąc to szybko wybiegłam z sali i skierowałam się do wyjścia.

Stanęłam na dziedzińcu i spojrzałam w niebo. Przypomniało mi się sytuacja sprzed kilku lat...

- Tsu-chan! Wiesz... zakochałam się! - powiedziała czternastoletnia Adsuro.

- W kim? - odpisałam jej na kartce, tak zawsze się z nią porozumiewałam...

Kilka tygodni potem Adsuro przyszła do mnie i ani słowem nie wspomniała o tamtym chłopcu. Nie wiem co się stało, ale tak było zawsze. Nagle przestawała o nich mówić...

- Em... Tsukiyo-san, tak? - spytał jakiś chłopak o blond włosach.

- Wystarczy Tsuki - uśmiechnęłam się w odpowiedzi. - A ty? 

- Nataniel - odpowiedział.

- Masz do mnie jakąś sprawę?

- Emm... - zaczął drapiąc się delikatnie w policzek. - Pomyślałem, że skoro niedawno wyszłaś ze szpitala to pewno miasta nie znasz i... jeśli chcesz, to mógłbym cię oprowadzić...

- Pewnie! Z przyjemnością! - zawołałam łapiąc go pod ramię. - Prowadź!

Szliśmy z piętnaście minut, kiedy dotarliśmy do wielkiego centrum.

- Woooow! To są na świecie takie duże budynki!? - krzyknęłam zaszokowana.

- Nigdy nie widziałaś centrum handlowego? - zapytał lekko zdziwiony.

- To znaczy... Adsu czasem kładła mnie na wózek i wiozła do parku koło szpitalu..., szpital nie był aż taki wielki... - zaczęłam się zastanawiać nad tym.

- Tutaj jest sklep z ubraniami. Może coś wypatrzysz - przerwał mi moje rozmyślania.

- Ah! Ile tu rzeczy! - zaczęłam biegać między wieszakami, a Nataniel starał się dotrzymywać mi kroku.

- Spójrz, spójrz! - zawołałam wyciągając długi czarny płaszcz na małe guziki. - Można by kupić taki dla każdego i naszyć na nich na przykład napis "Blacretions" czy coś innego...!

- To jest dobra myśl. A ile kosztuje? - mówiąc to spojrzał na cenę. - Och... tanie jak na taki płaszcz. Chodź, pójdziemy kupić ten, a potem zaniesiemy Gensai-sensei, by kupiła odpowiednie materiały i uszyła dla każdego i kilka w zapasie..

- Ale dla chłopców muszą być męskie! - podbiegłam do niego.

- Rozumiem. Kupimy ten, a resztę zostawimy sensei. Ona się na tym świetnie zna. Nie raz szyła ubrania do klubu teatralno-muzycznego na przedstawienia.

- Aahaaa! Przekonałeś mnie! To teraz poszukajmy jeszcze innych rzeczy! Hm... oprócz tych płaszczy przydałby się jakiś inny znak rozpoznawczy...

- Widzę, że się wczułaś w temat - zaśmiał się.

- Bo to zadanie zostało powierzone mi! - odparłam z dumą. - Pierwszy raz jestem gdzieś bez Adsu. Chcę wypaść jak najlepiej!

- Widać - uśmiechnął się i poszliśmy do sklepu, w którym był straaaaasznie dużo przeróżnych rzeczy. Breloczki, łańcuszki, kapelusze, szaliki... wszystko! - Do wyboru, do koloru - powiedział, a ja znowu zaczęłam biegać w poszukiwaniu "tego czegoś". I znalazłam.

- Co to? - spytałam Nataniela.

- To są bandanki, które zakłada się na szyję, włosy, można też rękę nimi obwiązać - wytłumaczył mi. Uważnie przyjrzałam się im.

- Przydałby się taki sam kolor..., ale jaki? - zamyśliłam się.

- Są czarne płaszcze... może lepiej by nie rzucało się zbytnio w oczy...? - zaproponował.

- Wiem! - zawołałam nagle, a on spojrzał na mnie zdziwiony. - Każdy ma inny kolor włosów i niektórym by pasował taki kolor, a innym inny. Więc weźmy jasny szary. Uniwersalny.

- Dobra myśl. To kupmy z dwie i idziemy do sensei, a ona już uszyje ich razy kilkanaście - puścił mi oczko i poszliśmy do kasy.