II. Inteligencja nauczycieli wf'u.

Ta lekcja jest historycznie nudna..., ziewnęłam po czym walnęłam głową w ławkę. Przekręciłam ją na bok i zobaczyłam, że Kastiel śpi.
- Dobra! To teraz wraz z sąsiadem ławki obok macie zrobić zadanie 15 i 16 ze strony 48 - powiedziała nauczycielka historii.
Podniosłam głowę, popatrzyłam chwilę na Umeharę, wzruszyłam ramionami i sama zaczęłam robić zadanie. Przede mną siedziała Ayano i pracowała wraz z Matsuri, dziewczyną którą poznałam pierwszego dnia i pierwotnie siedziała ławkę wcześniej, teraz siedziała przed Kastielem. Nee-san jest do wszystkiego zdolna.
Nagle znieruchomiałam. Nie było odpowiedzi do pytania w podręczniku. Co za szajs! Dobra, uspokój się Adsuro, uspokój... A, jest!
- Jak skończycie to podpiszcie prace nazwiskami obojga i odłóżcie mi na biurko - dodała nauczycielka, kiedy zadzwonił dzwonek.
Podpisałam i położyłam na blacie biurka.
- Umehara pomagał, czy spał? - spytała.
- Pomagał – odparłam, machając ręką.
- Widzę, że teraz śpi…
- Przed chwilą się położył. Wcześniej to pomagał mi z szukaniem - uśmiechnęłam się i wróciłam na miejsce, by spakować książki.
- I po co mnie kryjesz? – zapytał, wstając.
- A dlaczego nie? - odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
Przez chwilę mierzył mnie wzrokiem, po czym wzruszył ramionami i poszedł za resztą klasy na wf.
Trudny gość, pomyślałam, kręcąc głową.
Zeszłam powoli po schodach i poszłam do szatni, gdzie dziewczyny już się przebierały. Szybko zmieniłam ubrania i poszłam z nimi na dwór, gdzie czekała już nauczycielka.
- Dziś biegi na zaliczenie, a potem piłka nożna. - zarządziła kobieta.
- Aduuu... ja nie chcę... - jęknęła Ayano uwieszając mi się na ramieniu.
- Nie martw się! Będzie dobrze! - poklepałam ją po plecach.
- Na szczęście to bieg na 300 metrów. - powiedziała Hirata, podchodząc do nas.
- Aaa! To spoko! - zawołałam, akurat w tym biegu to byłam dobra.
- Więc, dobierzcie się w trójki, stańcie na linii i zaczynamy, nie? - wf'istka zaczęła coś ustawiać w stoperze.
- Matsuri-san, chcesz z nami biec? - spytałam w jej kierunku. Dziewczyna kiwnęła głową i poszłyśmy jako pierwsze. Im szybciej tym lepiej. Reszta dziewczyn usiadła na trawie w cieniu.
- Dobra, do biegu! Gotowe? Start! - na początku Hirata była na przodzie, gdyż jej linia była przed moją i Ayano, ale szybko się z nią zrównałyśmy.
Jak mówiłam, w biegu na 300 metrów jestem dobra, nie za krótki, nie za długi. W sam raz - dobiegłam pierwsza, za mną Kitsune, a na końcu Matsuri.
- Króliki zawsze są szybkie - Ayano oparła ręce na biodrach, a głowę skierowała do dołu, ja zrobiłam to samo, tyle, że twarz skierowałam ku niebu.
- Ok, możecie chwilę odpocząć, a potem idźcie do chłopaków o pograjcie w piłkę - mówiąc to nauczycielka zapisywała wyniki w zeszycie.
- Mogłyśmy biec ostatnie... - jęknęła Aya.
- Dobra, tam! - zawołałam machając ręką.
- Ale jak wam brakło kilku sekund do lepszej oceny to wam podwyższę - wf'istka spojrzała na nas. - Będziecie bardziej pracować niż inni więc wam podciągnę w razie czego. To są zalety pójścia na pierwszy ogień.
Westchnęłyśmy i klapnęłyśmy pod drzewem.
- No, wstawać i do chłopaków, raz! - krzyknęła do nas kobieta.
Ledwo co usiadłyśmy i już wstawać...
Westchnęłyśmy i poszłyśmy do nich.
- Heeeej! Mamy grać z wami! – zawołałam, by nas zauważyli.
- No chyba sobie żartujesz - powiedział jeden z chłopców.
- Chciałabym, ale nie. Musimy grać z wami - odparłam znudzona.
- Ja sobie będę grzecznie stała z boku i nikomu nie przeszkadzała... - mruknęła Ayano.
- Uchiro idzie do nas, a wy dwie do przeciwnej drużyny i teraz będzie po równo - zarządził inny z nich.
Kitsune i Matsuri trzymały się z boku, by nie przeszkadzać i się nie zmęczyć.
Przez chwilę patrzyłam jak chłopcy z mojej drużyny biegną próbując odebrać przeciwnikowi piłkę. Biegli prosto na mnie. Dranie.
Do głowy wpadł mi głupi pomysł. Pobiegłam w ich kierunku i kiedy byłam już wystarczająco blisko zrobiłam ślizg i piłka poleciała w kierunku przeciwników, ale Kastiel już był przy niej i wbił bramkę - był w drużynie ze mną.
Chyba piętnaście minut później cała reszta dziewczyn grała z nami.
Mówiłam może, że słońce mnie usypia? Nie? To teraz mówię.
Zaczęłam ziewać i akurat miałam takie szczęście, że piłka uderzyła mnie prosto w głowę. Pod siłą uderzenia zrobiłam krok do tyłu i upadłam.
- Auu... - wymamrotałam, ale powoli kontakt mi się urywał, wszystko stawało się czarne..
- ..suro...! - ktoś mnie wołał, ale ja zemdlałam.
*Ayano*
Gdy ujrzałam jak Adsu dostaje tą piłką w łeb to myślałam, że chyba piłka zajmie miejsce głowy... no mnie zatkało.
Nauczyciele szybko pojawili się przy niej.
- Trzeba ją zanieść do pielęgniarki... - mruknęła nasza wf'istka.
W życiu nie widziałam genialniejszej kobiety! Co ona tu robi w szkole?! Powinna być wykładowcą jakimś! Naprawdę... Intelekt ludzki jest coraz większy...
- Weź no ją któryś i zanieś do pielęgniarki. - powiedział mężczyzna, a mi szczęka opadła.
Ja pierdolę, co za debile w tej szkole pracują! Ona mogła dostać jakiegoś wstrząsu mózgu czy coś, a ci tak spokojnie o tym mówią!
- Te, czerwony, jak ci tam... - zaczęła nauczycielka. - Ty ją zanieś i tak nic nie robisz.
Ha! Ume... jak on tam miał... chwila... yyy... nie ważne.
- Dobra... - mruknął, wziął ją na ręce i skierował się w stronę szkoły.
W sumie to ja mogłam ją zanie... chyba mój mózg wyparował przez tą temperaturę...
*Adsuro*
- ...(musi)ała mocno oberwać - usłyszałam kobiecy głos.
- Ehh... no troche. - burknął chłopak. A to chyba był Kastiel...
- Jeżeli chcesz to możesz iść z powrotem na lekcje... - zaczęła kobieta.
- Wolę tu posiedzieć.
- Zrywasz się, hm? - zaśmiała się. - O, śpiąca królewna już się obudziła?
- Tak... - mruknęłam. - Zimno... w głowę...
- Bo masz lód na głowie, głuptasie - odparła. - Nadal cię boli głowa?
- Trochę mi słabo. Ale bez przesady - dodałam. Zamknęłam na chwilę oczy, wzięłam parę głębokich wdechów i zrobiło mi się lepiej. - Już jest wszystko w porządku - powiedziałam podnosząc się. - Czemu jestem w ubraniach?
- Koleżanki z klasy przyniosły ci na przerwie ubrania, a ja cię przebrałam, strój leży na krześle, schowałam go do torby - uśmiechnęła się pielęgniarka. - Właśnie, ty mnie chyba nie znasz, jestem Urako Asahara - popatrzyłam na nią. Miała krótko ścięte blond włosy oraz szare oczy.
- Teraz powinniśmy mieć angielski z wychowawczynią. - powiedział Kastiel. - Możesz wstać?
- A czemu miałabym nie móc? - uniosłam brwi.
Jeszcze będzie ze mnie kalekę robił! Pff!
Wstałam i się zachwiałam.
- Nie tak szybko koleżanko. - zaśmiała się kobieta, kiedy Umehara mnie przytrzymał. - Skoro tak ci się śpieszy to kolega będzie musiał cię "podtrzymać na duchu".
- "Na duchu"? - zapytaliśmy równocześnie.
- A ha ha ha, tak mówię. - odparła.
- Raczej nie mam wyjścia, zaraz i tak nauczycielka po mnie pośle... - burknął i pomógł mi iść.
- Czy ktokolwiek umie cokolwiek?! - wrzasnęła nauczycielka, kiedy tylko weszliśmy.
- Adsuruś! W tobie ostatniej nadzieja! Czy wiesz mo...
- Pani jej nie pyta, bo ona ledwo kontaktuje. - zaśmiał się ponuro Umehara.
- Na pewno lepiej niż ty, kiedy nie śpisz. - odparłam mu równie ponuro.
- Zboczeńcu, nie dotykaj jej! - warknęła Ayano podbiegła do nas i "przejęła mnie".
- Aha - tylko to mi przyszło do głowy.
Klasa wybuchła śmiechem, nauczycielka również.
- Góra lodowa - zboczeńcem? To jest dobre - zawołał jakiś chłopak.
- A chcesz w twarz? - warknął Kastiel.
- Ej, ej! Tylko bez bójek mi tutaj! - krzyknęła nauczycielka śmiejąc się.
- A ja to bym zjadła coś słodkiego... - powiedziałam.
- W domu jest czekolada. - odpowiedziała Aya.
- Ja chcę do domu! - jęknęłam.

I. Tępa mina

Huu, oto jestem pod moją nową szkołą, pomyślałam przykładając dłoń do czoła, by ochronić się przed słońcem.

Jestem Adsuro Uchiro, mam 17 lat, lecz jestem niska w porównaniu do rówieśników. Mam granatowe włosy sięgające łopatek i niebieskie oczy. Chodzę do drugiej liceum, lecz jestem najmłodsza z rocznika, gdyż urodziłam się 31.12 ...

Powoli poszłam w kierunku budynku, nic a nic mi się nie śpieszyło. Mimo że to był mój pierwszy dzień. W dodatku w nowym mieście, po drodze zechciałam pójść na dach szkoły, ale w każdej szkole, w której byłam, wejście tam było zakazane.

- Tutaj jesteś! - usłyszałam za sobą czyjś głos. - Twoja wychowawczyni powiedziała mi, że jeszcze ciebie nie ma, sądzę, że zabłądziłaś. Chodź za mną. - mówiła kobieta o lekko siwych włosach. Miała brązowe oczy, które były za okularami, jej twarz była pulchna przez co wyglądała jak starsza poczciwa pani.

- Kim pani jest? - spytałam unosząc brwi.

- Dyrektorką moje dziecko, dyrektorką. - odparła.

- Miło panią poznać. - uśmiechnęłam się do niej.

- Skoro mamy to już za sobą to chodźmy na drugie piętro do sali lekcyjnej, nauczycielka powinna przekazać ci plan lekcji. - weszłyśmy po schodach, a potem stanęłyśmy pod salą lekcyjną. - To baw się dobrze. - powiedziała do mnie i odeszła w swoim kierunku. Ja chwilę stałam pod salą i patrzyłam się tępo w drzwi. Westchnęłam, szarpnęłam za drzwi i weszłam do środka.

- Dzień dobry! - zawołałam z głupią miną.

- Dzień... a! Ty musisz być Adsuro Uchiro! Ta nowa uczennica! W końcu jesteś! - krzyknęła uradowana kobieta o brązowych włosach oraz szarych oczach i podbiegła do mnie. - Jestem twoją wychowawczynią. Nazywam się Chie Gensai. Mów mi Gensai-sensei~

- Tak, też myślę, że mamy ładną pogodę. - odparłam z tak tępą miną jak tylko potrafiłam.

Nagle podbiegła do mnie jakaś dziewczyna, stanęła przy mnie przeciągnęła rękę od mojej głowy przez powietrze do swojej głowy.

- Ha! Nie jestem już najniższa! Widzicie ile różnicy jest między nami?! - zawołała uradowana.

Przez chwilę miałam otwarte usta, ale zaraz je zamknęłam, gdyż zostałam otoczona przez kilka dziewczyn, które przekrzykiwały się nawzajem.

- Dobra! Stop! Odsunąć się od niej! - zarządziła nauczycielka, utorowała sobie drogę. - A teraz, załóż to! - powiedziała wyciągając kocie uszy z szuflady.

Ja wystawiłam rękę przed siebie na znak stopu.

- Odmawiam! - i jakby nigdy nic poszłam do ostatniej ławki pod oknem. - Ta ławka jest wolna? - zapytałam, a czarnowłosa dziewczyna, która zajmowała ławkę wcześniej kiwnęła głową. Wtedy spojrzałam na mojego sąsiada po prawej, który po prostu spał.

- A Kastiel znowu usnął, mógłby chociaż spojrzeć na nową. - burknęła jedna z dziewcząt.

- No chyba sobie żartujesz, on? Pan Góra Lodowa? - zaśmiał się jeden z chłopców.

- Racja. - odpowiedziała znudzona.

- Dobra, zrobię wam wolną lekcję, możecie się zapoznać z nową i tak dalej, i tak dalej! - nauczycielka zaczęła machać jedną ręką w prawo i w lewo, po czym zaczęła coś pisać w dzienniku.

- Jestem Ken Kishi. Miło mi słodką panienkę poznać. - chłopak o czarnych włosach i niebieskich oczach ujął moją dłoń i pocałował.

- Też m... - zaczęłam, ale śpiący kolega się obudził.

- Znowu będziesz podrywał każdą laskę jaką zobaczysz? To się już robi nudne. - burknął, a potem ziewnął opierając głowę na dłoni. Wtedy mogłam przyjrzeć mu. Miał czerwone włosy sięgające do ramion oraz czarne oczy. Jak dla mnie był przystojny.

- Kastiel, ty nieczuły draniu, nie odzywaj się. - odpowiedział z uśmiechem.

- Wiesz, że mam gdzieś to co do mnie mówisz. - warknął.

Przez chwilę patrzyłam na jednego i drugiego.

- Dzisiejsza pogoda jest naprawdę ładna! - wypaliłam, ale chyba mnie zignorowali. Nic tylko takim w głowy przywalić, ale nie. Nie zrobię tego. Westchnęłam, usiadłam na ławce, oparłam brodę o rękę i zaczęłam przeglądać sms'y w telefonie. Akurat jak na zawołanie dostałam jednego. Dźwięku nie miałam wyciszonego więc każdy usłyszał rockowy kawałek na sygnale.

- O, znasz IchiNiSanYOU? - spytał Kastiel.

- Tak, to jeden z lepszych zespołów rockowych. - odparłam tak jakby to było oczywiste.

- Oho! Chyba Nowa znalazła wspólny język z Górą Lodową. - zaśmiała się nauczycielka do siebie pod nosem. Ale mimo wszystko ja to usłyszałam.

- A znasz może Wordead? - spytał odchylając się do tyłu na krześle.

- Oczywiście! - zawołałam. - A ty znasz Christkaze?

- Żartujesz? - zapytał unosząc brwi i mierząc mnie poważnym wzrokiem. - Oczywiście, że znam!

Wyszczerzyłam się do niego. Wcale nie był taki straszny jak mówili przed chwilą.

Nagle drzwi od sali zostały gwałtownie otwarte.

- Adsuro Uchiro!! - dana osoba podbiegła do mnie, złapała za kołnierz koszuli, podniosła do góry i zaczęła potrząsać. - Czemu mi nie powiedziałaś, że się przenosisz?! - wołała z wyrzutem.

- Aaa, dostane zaraz wstrząsu mózgu... - powiedziałam beznamiętnie. Wtedy dziewczyna podniosła mnie za ramiona bym patrzyła jej w oczy, gdyż była o głowę wyższa. - Dawno ciebie nie widziałam! - i przytuliła mnie.

- Ohayahooo! - wypaliłam, kiedy mnie odstawiła na podłogę. - Ciebie też dobrze widzieć.

- Nie urosłaś. - powiedziała.

Na moim czole pojawiła się pulsująca żyłka.

- Morda! - krzyknęłam uderzając ją łokciem w brzuch, lecz zablokowała cios.

- Już się nie denerwuj tak króliczku. - wręcz nienawidziłam tego przezwiska. Zamachnęłam się nogą, ale ona znowu zrobiła unik.

- Jak zawsze taka agresywna. - zaśmiała się.

- Oho ho! Kolejna pięk... - zaczął Ken, ale zatkało go, gdy zobaczył Ayano.

- To Kitsune Ayano... - mruknęła dziewczyna przede mną siedząca w ławce.

- I co z nią? - spytałam nachylając się nad nią, a ona spojrzała na mnie swoimi fioletowymi oczami zza okularów.

- Podobno jej umiejętności walki są na takim stopniu, że dwu metrowego faceta powaliła na ziemię.

- Ha! Też coś! - krzyknęła Ayano. - Razem z Adsu nie takich powalałyśmy w dzieciństwie, nie?! - mówiąc to oparła rękę na mojej głowie. Z moich ust cichutko poleciała sterta przekleństw.

- Tak, tak, jasne. - burknęłam takim tonem, że każdy pomyślałby o tym jak o żarcie.

- Dobra, zaraz się przepiszę do tej klasy! - mówiąc to wyszła.

- I jak powiedziała tak zrobi! - skwitowałam załamana.

- Znasz ją?! - zawołała wychowawczyni.

- Nom, to jest... jakby to powiedzieć... wiem. - uderzyłam pięścią w dłoń. - To jest moja siostra.

- Coooo!? - wrzasnęło kilka osób.

- To długa historia. - uśmiechnęłam się.

- Adsuruś, powiedz mi, jak się pisze twoje imię? - zapytała nagle nauczycielka.

- Czyta się ADsuro, ale pisze przez ATsuro. - powiedziałam znowu siadając na ławce.

- Ktoś ma po lekcjach czas? - spytała wychowawczyni, ale każdy przecząco kiwał głową, prócz Kastiela. - Umehara oprowadzisz Nową po szkole! - zawołała do niego.

- Czemu ja? - znudzony uniósł brwi.

- Bo ty nie masz nic do roboty i tak, i tak? - mruknęła sarkastycznie. - Jeżeli nią się dzisiaj zajmiesz przymknę oko na kilka twoich ucieczek z lekcji.

- Niech będzie.

A ja patrzyłam chwilę na niego, potem na nauczycielkę.

Po lekcjach Umehara z rękoma w kieszeniach zaczął oprowadzać mnie po szkole.

- Teraz pokażę ci miejsce, do którego nikt nie ma dostępu, znaczy, żaden uczeń. - zaczęliśmy iść po schodach, a kiedy dotarliśmy na miejsce, otworzył drzwi zamknięte na klucz i wyszliśmy na dach.

- Wow! - zawołałam. - Chciałam zobaczyć miasto z dachu, ale nie sądziłam, że to będzie coś takiego!

- Nieźle, co? - spytał uśmiechając się pod nosem.

- A żebyś wiedział!

****

Jak widać, przeniosłam moje Blacretions na blogspota. Mam nadzieję, że z nim wypali.

Wkrótce ukaże się podstrona "Bohaterowie" "Linki" "Autorka" itp. Jak ogarnę to... XD