XVI. Stroje

- To może... jakieś fajne ubrania uszyję!? - zawołała radośnie nauczycielka.

- To niech pani uszyje - powiedziałam nie podnosząc na nią wzroku, gdyż pisałam sms.

- Tak, ale jakie? Ma ktoś jakiś pomysł? - spytała zapewne rozglądając się po klasie. Kątem oka obserwowałam klasę.

- Ja mam! Ja mam! - krzyknęła Tsukiyo radośnie machając ręką.

- To podziel się nim z nami! - odparła Gensai sensei z entuzjazmem.

- Ale... znaczy się, mam go w głowie... muszę najpierw narysować go, potem znajdę odpowiednie materiały... i potem pani powiem co i jak, dobrze? - zapytała z uśmiechem.
- W takim razie czekam! Czekamy! - poprawiła się.

Poczułam wibracje w ręce. Tym razem wyciszyłam telefon. Spojrzałam na odpowiedź.

- No proszę... - mruknęłam do siebie oraz uśmiechałam się.

Szybko odpisałam na wiadomość i schowałam komórkę przed wścibską Shoko Katsu, dziewczyną o dość krótkich zielonych włosach i niebieskich oczach.

- Z kim piszesz? - spytała.

- Z przyjaciółką.. - odparłam wymijająco.

- Na pewno? A nie z jakimś chłopakiem? Widziałam jak się uśmiechasz do telefonu! - zawołała.

- Z przyjaciółką - powtórzyłam z zakłopotaną miną.

- Ale ja się i tak dowiem z kim pisałaś - zagwarantowała śmiejąc się.

- Nie musisz... naprawdę... - pomachałam rękoma w geście obrony.

*Tsukiyo*

- Adsu-chan, wyglądasz na naprawdę szczęśliwą - uśmiechnęłam się podchodząc do niej.

Nie wiem czemu, ale poczułam na sobie wzrok wszystkich z klasy.

- Fakt - odparła i spojrzała na mnie znad okularów swoimi błękitnymi oczami, które tak kochałam. Była tak podobna do taty...

Nagle wstała i oparła rękę na moim ramieniu.

- Liczę na ciebie, Tsu-chan - mówiąc to złapała za swoją torbę i płynnym ruchem wyskoczyła przez okno. Chwilę stałam zdziwiona, po czym podbiegłam do framugi i wychyliłam się.

- Gdzie idziesz?! - krzyknęłam, ale pożałowałam tego i zaczęłam się dusić, gdy już mi przeszło spojrzałam na telefon. - "Obiecałam Louise spotkać się z nią. Będę koło wieczora. Adsuro." - uniosłam brwi. - Louise... Louise..., ach! Już wiem która to!

- Oooo, czyżby Adsuro, nowa maskotka szkolna była przeciwnej orientacji..? - dopytywała się Katsu.

- Nic podobnego! Adsu woli chłopców! - zaprzeczyłam machając rękoma.

- A skąd masz taką pewność? - spytała z podejrzliwą miną.

- Ponieważ kilkakrotnie by... - zaczęłam, ale szybko zasłoniłam sobie usta. Zabroniła mi o tym mówić. - To ja pójdę do sklepu! - mówiąc to szybko wybiegłam z sali i skierowałam się do wyjścia.

Stanęłam na dziedzińcu i spojrzałam w niebo. Przypomniało mi się sytuacja sprzed kilku lat...

- Tsu-chan! Wiesz... zakochałam się! - powiedziała czternastoletnia Adsuro.

- W kim? - odpisałam jej na kartce, tak zawsze się z nią porozumiewałam...

Kilka tygodni potem Adsuro przyszła do mnie i ani słowem nie wspomniała o tamtym chłopcu. Nie wiem co się stało, ale tak było zawsze. Nagle przestawała o nich mówić...

- Em... Tsukiyo-san, tak? - spytał jakiś chłopak o blond włosach.

- Wystarczy Tsuki - uśmiechnęłam się w odpowiedzi. - A ty? 

- Nataniel - odpowiedział.

- Masz do mnie jakąś sprawę?

- Emm... - zaczął drapiąc się delikatnie w policzek. - Pomyślałem, że skoro niedawno wyszłaś ze szpitala to pewno miasta nie znasz i... jeśli chcesz, to mógłbym cię oprowadzić...

- Pewnie! Z przyjemnością! - zawołałam łapiąc go pod ramię. - Prowadź!

Szliśmy z piętnaście minut, kiedy dotarliśmy do wielkiego centrum.

- Woooow! To są na świecie takie duże budynki!? - krzyknęłam zaszokowana.

- Nigdy nie widziałaś centrum handlowego? - zapytał lekko zdziwiony.

- To znaczy... Adsu czasem kładła mnie na wózek i wiozła do parku koło szpitalu..., szpital nie był aż taki wielki... - zaczęłam się zastanawiać nad tym.

- Tutaj jest sklep z ubraniami. Może coś wypatrzysz - przerwał mi moje rozmyślania.

- Ah! Ile tu rzeczy! - zaczęłam biegać między wieszakami, a Nataniel starał się dotrzymywać mi kroku.

- Spójrz, spójrz! - zawołałam wyciągając długi czarny płaszcz na małe guziki. - Można by kupić taki dla każdego i naszyć na nich na przykład napis "Blacretions" czy coś innego...!

- To jest dobra myśl. A ile kosztuje? - mówiąc to spojrzał na cenę. - Och... tanie jak na taki płaszcz. Chodź, pójdziemy kupić ten, a potem zaniesiemy Gensai-sensei, by kupiła odpowiednie materiały i uszyła dla każdego i kilka w zapasie..

- Ale dla chłopców muszą być męskie! - podbiegłam do niego.

- Rozumiem. Kupimy ten, a resztę zostawimy sensei. Ona się na tym świetnie zna. Nie raz szyła ubrania do klubu teatralno-muzycznego na przedstawienia.

- Aahaaa! Przekonałeś mnie! To teraz poszukajmy jeszcze innych rzeczy! Hm... oprócz tych płaszczy przydałby się jakiś inny znak rozpoznawczy...

- Widzę, że się wczułaś w temat - zaśmiał się.

- Bo to zadanie zostało powierzone mi! - odparłam z dumą. - Pierwszy raz jestem gdzieś bez Adsu. Chcę wypaść jak najlepiej!

- Widać - uśmiechnął się i poszliśmy do sklepu, w którym był straaaaasznie dużo przeróżnych rzeczy. Breloczki, łańcuszki, kapelusze, szaliki... wszystko! - Do wyboru, do koloru - powiedział, a ja znowu zaczęłam biegać w poszukiwaniu "tego czegoś". I znalazłam.

- Co to? - spytałam Nataniela.

- To są bandanki, które zakłada się na szyję, włosy, można też rękę nimi obwiązać - wytłumaczył mi. Uważnie przyjrzałam się im.

- Przydałby się taki sam kolor..., ale jaki? - zamyśliłam się.

- Są czarne płaszcze... może lepiej by nie rzucało się zbytnio w oczy...? - zaproponował.

- Wiem! - zawołałam nagle, a on spojrzał na mnie zdziwiony. - Każdy ma inny kolor włosów i niektórym by pasował taki kolor, a innym inny. Więc weźmy jasny szary. Uniwersalny.

- Dobra myśl. To kupmy z dwie i idziemy do sensei, a ona już uszyje ich razy kilkanaście - puścił mi oczko i poszliśmy do kasy.