XXVI. Upokorzenie

*Kastiel*

- Adsu, co się stało? – zapytała Ryusaki.

~ Nic poważnego… chyba… ~ powiedziała. Słychać było w jej głosie zdenerwowanie.

- Co jest? – spytałem.

~ Dam sobie rade… ~ odparła lekkim tonem, a po chwili, jak się wsłuchało, dało się usłyszeć przekleństwa.

- Pójdę do niej i zobaczę co się stało – zdecydowałem. Tsukiyo kiwnęła głową.

- Bądź ostrożny – uśmiechnęła się.

Skinąłem głową i pobiegłem przed siebie.

Po drodze ustawiłem zestaw tak, by nikt nie słyszał co mówię, a sam wysłałem sms do Adsu by ustawiła sobie tą samą częstotliwość.

- Co jest? Nikt nas nie słyszy. Nie martw się – powiedziałem.

~ Powiedziałam, nic ważn… ~ zaczęła, a chwilę potem usłyszałem huk.

- Adsuro! Ej! – zawołałem.

Kasłała.

- Zostałaś zamknięta? – zapytałem.

Dłuższą chwilę milczała.

~ Mam niecałe dwie minuty by się wydostać stąd… ~ wymamrotała niepewnie.

- Czyli jednak! – krzyknąłem. – Zaraz będę przy tobie.

~ Co? Nie! Nie ryzykuj!

Uśmiechnąłem się pod nosem.

- Dla ciebie zaryzykuję.

W końcu dobiegłem do miejsca, gdzie miała byś podłożona przez nią bomba. Drzwi były zabarykadowane. Zacząłem odsuwać wszystkie rzeczy, które były przeszkodami.

- Adsuro? Zaraz cię wydostanę – wydyszałem odrzucając ostatnią belkę.

Otworzyłem drzwi i nie mogłem złapać oddechu.

- Co to..? – wymamrotałem. A wtedy zobaczyłem leżącą na ziemi Adsu. Spojrzałem potem na bombę. Trzydzieści sekund. Wziąłem ją na ręce i szybko wybiegłem z budynku.

Rozległ się wybuch.

Padłem na ziemie chroniąc dziewczynę własnym ciałem.

Zaczęło mi trzeszczeć w uszach, wyciągnąłem z nich zestaw i się podniosłem, kiedy już dym zaczął opadać.

Nagle poczułem jak ktoś przykłada mi pistolet do pleców.

Odwróciłem delikatnie głowę.

- Wstań powoli i podnieś też dziewczynę. Żadnych podejrzanych ruchów, bo strzelę – warknął.

Zrobiłem jak kazał.

- Masz broń? – spytał

- Przecież posiadanie broni jest zakazane – odparłem.

Zacząłem się śmiać w duchu, że właśnie takie słowa padają z moich ust.

- Masz na sobie ten sam płaszcz co reszta. Nie rób ze mnie idioty – burknął.

- Płaszcz? A, ten, znajomy mi go dał. A tutaj znalazłem się przez przypadek – powiedziałem.

Już większego głupa rżnąć nie mogę… Oby tylko był tak samo głupi.

- Myślisz, ze jestem głupi?! – zawołał.

Westchnąłem.

- Usłyszałem wybuch i przyszedłem sprawdzić co się dzieje, to wszystko.

- A ona?! – wskazał na Adsu.

- Zemdlała ze strachu.

Gdyby mnie słyszała to by mi chyba łeb ukręciła.

- Oddaj broń! – ponowił pierwsze polecenie.

- Głuchy jesteś? – warknąłem znudzony. – Nie mam, to odwal się.

- Jednak jesteś jednym z tej bahorowatej mafii!! – zawołał i pociągnął na spust.

Rozległ się huk.

Trzymana przeze mnie Adsu zmusiła, by jego ręka wystrzeliła do góry.

- C-co..? – zaczął zaszokowany.

Bez zastanowienia kopnąłem go w piszczel, a potem z kolana w brzuch. Zgiął się w pół.

- Jak długo jesteś przytomna…? – spytałem patrząc gdzieś daleko z zakłopotaniem.

- Wystarczająco długo by słyszeć zemdlenie ze strachu – warknęła.

Złapała mnie za policzki i zaczęła ciągnąć.

- Kuuwa, bo mi je powyływas-sz! – krzyknąłem.

- Kara musi być – odpowiedziała.

Klęknąłem na jedno kolano dzięki czemu nie musiałem jej trzymać obiema rękoma. I wolną ręką zacząłem ją łaskotać po brzuchu, a drugą ją mocniej objąłem.

Zaczęła się szaleńczo śmiać.

- Przestań – prawdopodobnie to powiedziała przez śmiech, ale nie jestem pewien.

Jeszcze chwilę ją denerwowałem, a potem odsunąłem dłoń.

- Nie zadzieraj ze mną króliczku – mówiąc to znowu ją podniosłem i skierowałem się w kierunku reszty. – Zacznij na nas polegać. Jesteśmy twoimi przyjaciółmi i ci pomożemy jak będziesz miała kłopoty. Jeśli byś zginęła teraz wszyscy by się obwiniali, że nie ruszyli ci na pomoc, że nie wiedzieli co się stało.

Spojrzała na mnie.

- Z czasem się tego nauczę – odparła.

- Ja myślę.

- Adsu!! – krzyknęła Tsukiyo.

- Jak długo zamierzasz mnie nieść? – burknęła ponuro.

- Tak długo, jak będę chciał cię upokarzać – odpowiedziałem z złośliwym uśmiechem.

- Żżż tyyy… - warknęła z zaciśniętą pięścią.

- Czemu on cię nosi? – spytała Ayano.

- Bo chce mnie upokorzyć – krzyknęła szarpiąc się. – Puszczaj mnie lamusie!!

Wszyscy zaczęli się z niej śmiać i z jej panicznych prób wydostania się z moich rąk.