VI. Skok z drugiego piętra.

- Ayano, kurrna! – wrzasnęłam, wbiegając do sali.

- Wystarczy "Ayano" - powiedziała spokojnie.

- Gdzie są moje okulary?! – zapytałam, waląc rękoma o jej ławkę.

- "Biega krzyczy pan Hilary!*" - wtrąciła Hirata z uśmiechem na ustach. (*fragment wiersza J. Tuwima "Okulary")

- A co ja?! Biuro rzeczy znalezionych?! - odpowiedziała.

- Cholera! Zgubiłam je! - zaczęłam nerwowo chodzić wokół Matsuri, stojącej obok.

- Ja nic o tym nie wiem - szybko powiedziała Hirata.

- Ale gdzie ja je mogłam zostawić?! - złapałam ją za ramiona i potrząsnęłam.

- Może w klubie? - zaproponowała Seiko.

- Byłam. Tam ich nie ma - odparłam.

- To może w torbie? - dodała nee-san.

- Ale ja je miałam przy sobie cały czas!

- Jeżeli powiesz mi, że zgubiłaś je ‘z nosa’, tak jak w podstawówce pierścionek z palca, to cię wyśmieję - powiedziała Aya.

- Nawet mi nie przypominaj! – warknęłam, zatrzymując się gwałtownie. Zaczęłam szukać pod ławkami, pod nogami kolegów z klasy, przez co dziwnie się na mnie patrzyli, w torbach innych, na biurku nauczycielki, na parapecie. Sprawdziłam swoje kieszenie jeszcze raz, upewniłam się też czy aby na pewno ich na głowie nie mam, ale nic! Wsiąkły!

Usiadłam w swojej ławce i walnęłam głową w blat, wyrzucając z siebie przy tym stertę przekleństw.

- Jak ktoś znajdzie to zwróci do sekretariatu, bo po co komu okulary - odezwał się Nataniel podchodząc do mnie.

- Oby - westchnęłam.

A wtedy przyszedł Kastiel do sali z... moimi okularami w ręku.

- Chyba ktoś coś zgubił – zwrócił się do mnie.

- Naprawdę? Nie wiedziałam - mruknęłam sarkastycznie.

- Jeśli ładnie poprosisz to oddam ci twoją zgubę, a następnym razem nie zostawiaj ich na parapecie na korytarzu - uśmiechnął się do mnie.

- Czy mógłbyś mi oddać okulary? – spytałam, udając jak najgrzeczniejszy ton.

- Nie oddawaj jej! - zawołał ktoś z klasy, Umehara odwrócił się w jego kierunku, to ja korzystając z okazji podbiegłam, by zabrać mu okulary, ale, o dziwo, miał podzielną uwagę i podniósł rękę do góry.

- A gdzie magiczne słowo? - zaśmiał się, kiedy ja bezskutecznie podskakiwałam, próbując mu zabrać moją rzecz.

- Proszę? - przestałam skakać i popatrzyłam na niego.

- Jak chcesz to potrafisz - powiedział i oddał mi okulary.

- Dzięki – mruknęłam, biorąc je z powrotem.

Zadzwonił dzwonek sygnalizując, że przerwa się skończyła. Zajęliśmy swoje miejsca.

Weszła nasza wychowawczyni i zaczęła omawiać sprawy klasowe. Minęło z piętnaście minut, kiedy wszyscy usłyszeliśmy krzyk. Na dziedzińcu zebrało się wielu mężczyzn.

- Adsuro Kitsune! Ayano Uchiro! Wyłaźcie stamtąd! Mamy do pogadania! - wrzasnął któryś z nich.

Wszystkich dosłownie zatkało. A ja patrzyłam na nee-san, która tylko trzęsła się. Ze złości.

- Draniu! Jestem Ayano Kitsune, a Adsuro ma na nazwisko Uchiro, zjebie! – krzyknęła, otworzyła przesuwane okno i wyskoczyła z drugiego piętra. Wszyscy podbiegli do okien, by zobaczyć, czy nic sobie nie zrobiła. A Aya co? Już się biła. Wtedy klasa popatrzyła na mnie, lekko zaszokowana. Wstałam.

- Kurwa! A od liceum miałam być spokojna! - wrzasnęłam, odsunęłam okno przy mojej ławce i wyskoczyłam z klasy, jednocześnie nokautując jednego z mężczyzn łokciem.

- Króliczku! - zawołała Ayano wyciągając do mnie rękę. Złapałam ją, a dziewczyna gwałtownie zakręciła mną i sobą. Ja przy okazji kopałam każdego kto tylko wpadł w drogę. Potem wyrzuciła mnie do góry, a ja wylądowałam na ramionach dwóch z nich. Ujęłam ich głowy w dłonie i uderzyłam o siebie.

- Kurrwaaaa! Ayano! Miałam się już nie bić! - krzyknęłam do niej waląc w brzuch z łokcia jednego z mężczyzn.

- Wiem, ja też, ale co poradzić - uśmiechnęła się do mnie.

Kiedy już wszyscy leżeli na ziemi, włożyłam ręce do kieszeni i wróciłyśmy wolnym krokiem do sali. A gdy już byłyśmy pod klasą wybiegł Ken.

- To było niesamowite! Ayano, naucz mnie tego! – wyrzucił z siebie jednym tchem.

Cóż... jak dla mnie chciał powiedzieć "umów się ze mną!", ale ok. Ja nie wnikam.

Uśmiechnęłam się do siebie pod nosem i weszłam do sali, gdzie wszyscy zwrócili wzrok na mnie i Ayę za mną.

- No co? - zapytała nee-san, unosząc delikatnie brew.

- Proszę, nie mówcie nikomu co tutaj było. - złożyłam ręce w błagalnym geście.

Wszyscy jakby się chwilę zastanawiali, lecz ostatecznie się zgodzili.

*Kastiel*

Przez resztę lekcji patrzyłem na nią kątem oka.

Nigdy bym się nie spodziewał czegoś takiego po tak małej i drobnej dziewczynie. W dodatku ta Kitsune... obie wyskoczyły z drugiego piętra, jakby skakały z jednego stopnia schodów.

- I jak, Adsu? - z rozmyślań wyrwał mnie głos Ayano, która zwróciła się do Uchiro.

- Co i jak? - uniosła brwi do góry.

- Dawno nie biłyśmy się ramię w ramię, nie? - zaśmiała się do niej. Oparła rękę na jej ławce i usiadła bokiem.

- W sumie... - mruknęła z zastanowieniem Adsuro. - Ciekawe czego chcieli.

- Powiedział przecież, że wyrównać jakieś rachunki. Idę o zakład, że kiedyś go pobiłyśmy, toteż teraz się "mści". - odpowiedziała.

- Ha ha ha, coś mu nie wyszło. - zaśmiała się.

- Nie takie bandy już pokonałyśmy - uśmiechnęła się Kitsune.

- Co racja to racja - Adsu również szeroko się uśmiechnęła. Wtedy wyciągnęła telefon.

- Tak? - spytała odbierając.

Nie wiedziałem o czym mówi, ale z jej twarzy zszedł uśmiech, a malowało się zdziwienie z przerażeniem.

- Żartuje pan... - szepnęła. - Ja... już tam biegnę! - złapała swoją torbę, spakowała rzeczy. - Nee-san powiedz, że źle się czuję i poszłam do domu! - mówiąc to wybiegła z klasy. Odprowadziłem ją wzrokiem.

*Adsuro*

Żart... żart... to tylko żart..., bez przerwy powtarzałam sobie to w myślach biegnąc do szpitala. Wbiegłam po schodach o mało co nie potrącając pielęgniarki, a potem przebiegłam przez korytarz znajdując się na samym końcu.

- Tsukiyo! - krzyknęłam szybko otwierając drzwi i wbiegając do środka.

- Adsu-chan!

Zatkało mnie. Powoli podeszłam do dziewczyny, miała czarne oczy i jasnoniebieskie włosami do ramion. Była to moja siostra bliźniaczka, która całe życie spędziła w szpitalu. Nie byłyśmy zbyt podobne, może dlatego, że ona była bardziej podobna do.. matki, a ja do ojca.

- Operacja się udała. - powiedział lekarz, kładąc mi dłoń na ramieniu i wychodząc.

- Mogę mówić! A chodzenia się muszę nauczyć. - zawołała Tsuki, radośnie próbując wstać, lecz poleciała do przodu, a ja ją złapałam. - A ha ha ha...

- Nie śpiesz się, ja ci pomogę..., a jak wrócisz do szkoły to obronię - uśmiechnęłam się do niej.

- Dziękuję.