V. Popis przy tablicy.

*Adsuro*

- Właśnie, Ayano-san, udało ci się "obalić samorząd"? - spytała Matsuri.

- "Obalić samorząd"?! WuTeeF?! - krzyknęłam zdziwiona.

- Tak! Jestem przewodniczącą, Adsuro mianowałam zastępcą, a Hiratę skarbnikiem. Ktoś chce jeszcze do nas dołączyć? - zapytała dumna z samej siebie Kitsune.

- Czemu ja? - zadałam pytanie z przybitą miną.

- Bo ty - odparła wzruszając ramionami.

- Ale mam zajęcia klubowe! Na każdej przerwie! Nie będę mieć czasu! - dodałam szybko.

- Będziesz mu.. jak to na każdej przerwie!? - zawołała zdziwiona. W sumie nie tylko ona była zszokowana. Wszyscy byli. Ja na początku też.

- Okej... od dziś jesteś z nami w klubie, będziemy musieli się z tobą zapoznać, by wiedzieć w jakich rolach będziesz dobra, jak potrafisz śpiewać, etc. - powiedział Hiro.

- Jednym słowem, co przerwę tutaj przychodzisz - dodała Chitose.

- Co przerwę...!? - zdziwiłam się.

- Tak, w to wchodzą próby. Wiesz, czasem na lekcjach też będziemy cię ściągać - uśmiechnął się przewodniczący.

- A co z waszą szkołą? Przecież też chodzicie, prawda? - spytałam.

- Ahahah, pierwszy raz usłyszałam takie pytanie. Otóż, jest tutaj trzecie piętro, na którym my mamy lekcje. Jak coś ono jest zamknięte i tylko nasza "szkoła" wie, jak na nie wejść. - odparła Chitose.

- Ohh... rozumiem - kiwnęłam głową.

- Ha ha ha ha, gdybyś widziała swoją minę - zaśmiałam się.

- Czyli żartowałaś? - zapytał Kastiel.

- Otóż... nie. - burknęłam przygnębiona.

- Ha ha i dałaś się wrobić w coś takiego - zawołała Ayano klepiąc mnie po głowie, a ja jak zwykle zamykałam przy tym oczy i otwierałam. - Ale i tak będziesz moim zastępcą!

- Poddaje się. - mruknęłam do siebie z przybitą miną.

- Ma się to coś - powiedziała nee-san z miną cwaniaka.

- Oczywiście, ten urok osobisty, talent i w ogóle - odparłam z sarkazmem, wzruszając ramionami.

Zadzwonił dzwonek i wszyscy ruszyliśmy w kierunku sali.

- Ryusaki, chodź na chwilę, potrzebuję pomocy - za nami odezwał się głos jednej z nauczycielek.

*Seiko*

Kiedy nauczycielka poprosiła mnie o pomoc to bez słowa poszłam za nią.

- Potrzebuję, byś wzięła te teczki i pomogła mi zanieść je do sekretariatu - odezwała się w końcu, pokazując mi kilka dość grubych teczek.

Wychodząc z pokoju wpadłam na kogoś, przez co teczki wypadły mi z rąk i upadły na ziemię.

- Przepraszam! - zawołał chłopak, pomagając mi zbierać je.

Wtedy przez przypadek nasze dłonie wylądowały na tej samej teczce. On automatycznie ją zabrał.

- Przepraszam! - po raz drugi zawołał, ale teraz bardziej zakłopotany.

Spojrzałam na niego. Przecież to Yamada z mojej klasy...

- Nie szkodzi. - odparłam. Taisuke wziął ode mnie kilka teczek, oferując pomoc i razem poszliśmy odnieść je na miejsce, a potem wróciliśmy do klasy, gdzie panował rozgardiasz.

Zaczęłam się rozglądać za tą niską, wesołą osóbką, którą tak polubiłam, ale jej nie widziałam..., lecz słyszałam jej śmiech.

- Żartujesz?! - teraz usłyszałam głos wychowawczyni. Dziwne, przecież mamy teraz lekcję, której ona nie prowadzi. Obróciłam głowę i ujrzałam nauczycielkę od matematyki.

- Taka mała, a taka utalentowana. - ktoś inny z klasy krzyknął.

- Nie żartuje! To jest prawda! - zawołała ze śmiechem.

Czemu ona się śmieje...?, pomyślałam lekko zdziwiona. Przepchałam się przez kilka osób i zobaczyłam, że jest łaskotana.

- Proszę... przestań, ha ha ha... - śmiała się próbując osłonić przed palcami... wychowawczyni.

- Sensei! To podchodzi pod molestowanie! - powiedziałam szybko to, co mi przyszło do głowy, by jej pomóc.

- Wcale nieee... - odparła patrząc na mnie.

- Wcale tak! - krzyknęła Kitsune, przepchała się przez wszystkich i usiadła w swojej ławce.

- No dobra... Ach! Przecież ja mam lekcje! - krzyknęła i wybiegła z klasy.

- W końcu... - burknęła matematyczka. - Siadać na swoje miejsca! Już! Hmm... dziś do tablicy na pierwszy ogień przyjdzie... Uchiro! Otwórz podręcznik na 93 stronie, zadanie 13.

- Cz-czemu ja?! - zawołała załamana dziewczyna.

- Bo każdy już choć raz był przy tablicy w tym miesiącu prócz ciebie.

A jest końcówka listopada..., dodałam w myślach.

- Ale ja nie chce... - jęknęła otwierając podręcznik. - W dodatku nie umiem... – mruknęła, wlokąc się do tablicy. Stała tak pod nią minutę, dwie, nawet sześć, aż w końcu nauczycielka odwróciła się w jej stronę i podała jej wzór, którego ma użyć. A potem się w obliczeniach pomyliła... biedna Adsuro.

- Dobra, siadaj, Kitsune, ty rozwiąż, bo ona czegoś takiego nie potrafi.

- Ale.. my tego jeszcze nie mieliśmy. - odpowiedziała jej Ayano.

- Nie ście... faktycznie.. przepraszam, miała być 73 strona, zadanie 8. Mimo wszystko ty podejdź i je rozwiąż.

*Adsuro*

- To była... żenada. - mruknęłam do siebie, wsadzając nos w książkę, by ukryć zażenowanie.

- Popisałaś się - zaśmiał się Kastiel do mnie.

- To nie jest śmieszne! – odpowiedziałam, patrząc na niego kątem oka. - Znając ciebie, też byś nie zrobił tego zadania.

- Nawet bym nie poszedł - wzruszył ramionami.

- Leń - powiedziałam ze śmiechem.

- Ehh... trzeba będzie zadać wam jakąś pracę, nie? - spytała sama siebie nauczycielka.

- Nie - odparła chórem klasa.

- A może jednak?

- A może jednak nie?

- To jutro kartkóweczka!

- Chyba mnie jutro nie będzie w szkole - burknął Kastiel. Popatrzyłam na niego.

- Jedno dniowa choroba, co? - zaśmiałam się.

- Możliwe - powiedział.

- Może ja też zachoruję...? - spytałam z uśmiechem.

  Spojrzał na mnie z ukosa.

- Jak chcesz – odparł zawadiackim tonem.