III. Wspólne śniadanie.

Rozległ się dźwięk mojego budzika w telefonie... Wzięłam go i wyłączyłam.

Przez chwilę tak leżałam na boku, wpatrując się w niebieską ścianę.

Spojrzałam na zegarek.

- 7.40!? – wrzasnęłam, podnosząc się gwałtownie. Złapałam pierwsze lepsze ubrania z szafy, pobiegłam do łazienki o mało co nie uderzając w ścianę, umyłam zęby, ubrałam się i uczesałam włosy. Pobiegłam do kuchni, wzięłam bułkę, zabrałam torbę i wybiegłam z domu, patrząc, czy na pewno się dobrze ubrałam.

Czemu muszę mieszkać tak daleko..?, spytałam samą siebie i przełknęłam kawałek pieczywa.

Nagle się zatrzymałam i zobaczyłam psa. Dużego psa. Podszedł do mnie i błagalnym wzrokiem patrzył na bułkę. Co miałam zrobić? Oddałam mu całą i pogłaskałam po głowie biegnąc dalej w kierunku szkoły.

Szybko, szybko... nie chce być nazywana spóźnialską..., myślałam, gdy przebiegałam przez drzwi budynku. Po drodze wpadłam na jakąś dziewczynę o czarnych włosach do pasa oraz żółtymi, czy złotymi oczami.

- Przeprasz... am... - powiedziałam.

- Ja też. Hm? Ty jesteś z mojej klasy, nie? Jestem Seiko Ryusaki - odparła dziewczyna wyciągając rękę w moją stronę. Uścisnęłam ją uśmiechając się.

- Pośpieszmy się, bo się jeszcze bardziej spóźnimy - zaśmiałam się i pociągnęłam ją za rękę.

Na schodach, przeskakiwałyśmy po dwa stopnie, by jak najszybciej dotrzeć do klasy.

- Dzie...ń dob... ry – wymamrotałyśmy, łapiąc oddech i puszczając swoje ręce..

- Świetne wyczucie czasu! Akurat byłam przy tobie, Adsuruś! Seiko, tobie niestety muszę wpisać spóźnienie.. - zawołała nauczycielka.

Ryusaki odburknęła coś pod nosem i obie poszłyśmy na swoje miejsca. Ona siedziała pod ścianą w ostatniej ławce.

- Otwórzcie podręczniki na 63 stronie, dziewczynę będzie czytać... Adsuro, a chłopaka... Taisuke. - zarządziła wychowawczyni.

Nudna ta lekcja... tak jak i kolejne cztery..., a na przerwie między czwartą a piątą lekcją przyszły do mnie dwie dziewczyny z samorządu.

- Jesteś Adsuro, prawda? - spytała brązowowłosa.

- Nikt inny nie ma na imię Adsuro. – odpowiedziałam, ziewając.

- Jesteśmy z samorządu - powiedziała druga o zielonych włosach.

- A ja z klasy 2-B - powiedziałam udając grzeczny ton.

- Pomińmy te formalności. Jako, że jesteś nowa, to powinnaś też należeć do jakiegoś szkolnego klubu - powiedziała brązowa, a ja uniosłam wysoko brwi.

- Masz do wyboru klub robótek ręcznych i piłki ręcznej - dodała zielona.

- A co jak żadnego nie wybiorę? - zapytałam.

- Musisz jakiś wybrać - zaprzeczyła pierwsza kręcąc głową.

- Nie lubię ani robótek ręcznych, ani piłki ręcznej - warknęłam. - Macie tylko dwa kluby na szkołę? Śmieszne.

- Słuchaj, wszystkie inne mają wystarczającą ilość czło... - zaczęła druga.

- A ja mam to gdzieś! Nie będę robić czegoś, czego nie lubię! Raczej zostanę bez klubowym uczniem - burknęłam.

- Ale..!

- Nie to nie, nie rozumiesz!? - gwałtownie wstałam chcąc chodź trochę pokazać, że nie chcę, ale... one były wyższe, jak wszyscy.

- Takie jest zarządzenie dyrektorki!

- A ja mam je w dupie! – krzyknęłam, robiąc krok w ich stronę.

- Chciałyśmy być miłe na początek, ale widać, że z tobą się nie da!

- Jak widać nie! - powiedziałam.

- Idziemy Naora! - zawołała brązowowłosa.

- Ale Shige...! - zielonowłosa chciała coś powiedzieć, ale ta pociągnęła ją za rękę i wyszły z sali.

- Chryste! – warknęłam, gwałtownie siadając na krześle.

- Taka mała, a taka agresywna - zaśmiał się Kastiel, który leżał na ławce, ale głowę miał obróconą w moją stronę.

- A co?! Nie pasuje ci coś?! - spytałam kąśliwie.

- Ależ skąd - uśmiechnął się ponuro i wrócił do spania.

Dziś nie jest mój szczęśliwy dzień, o nie...

Szybko obróciłam głowę w stronę okna i oparłam ją o rękę . Lewą dłonią zaczęłam stukać o blat biurka.

- Szybko straciłaś panowanie nad sobą - stwierdziła Matsuri podchodząc do mnie.

- Odejdź, bo na ciebie też nawrzeszczę. - starałam się by mój głos był spokojny.

- Nie denerwuj się tak! Złość piękności szkodzi króliczku! - Ayano podeszła do mnie i zaczęła klepać mnie po głowie. Przy każdym uderzeniu zamykałam oczy i je otwierałam.

- Kurna! Przestań już! - zawołałam, a w moim brzuchu zaburczało.

- Ha ha ha! Ktoś tu jest głodny! - zaśmiała się Kitsune ze mnie.

Zamilkłam i walnęłam głową w ławkę.

- Idę spać, jak się obudzę to mi przejdzie.

- Ktoś nie miał czasu sobie zrobić śniadania? - zapytała nee-san.

- Śniadanie to ważny posiłek dnia... - dodała Hirata.

Nie odzywałam się tylko dalej patrzyłam się tępo w biurko.

- Jeżeli chcesz to mogę się podzielić. - pomiędzy Ayano a Matsuri stanęła Seiko. - Zrobiłam trochę za dużo jak dla siebie. Jeżeli chcesz oczywiście.

Ludzie są naprawdę mili...

- Serio? Podzielisz się? - spytałam i zrobiłam minę słodkiego kotka.

- No tak.

Ryusaki usiadła na miejscu nee-san obracając krzesło w moją stronę i zaczęłyśmy jeść.

W między czasie i Kitsune, i Hirata, i Kastiel gdzieś wsiąkli, ściślej mówiąc, cała klasa zniknęła.

- Spokojnie, jedz, ja potem zaprowadzę cię do sali, do której wszyscy poszli - dodała.

- Hmm? A fie pofli?(a gdzie poszli?) - zapytałam.

- Nie mówi się z pełnymi ustami - powiedziała pstrykając mnie w nos.

Jednak podczas jedzenia i tak rozmawiałyśmy. Stwierdzam, że to kolejna osoba, którą lubię.

- Dobra, to chodź na apel.

- Apel?

- Tak, będziemy pewno stały gdzieś z tyłu, ale..

- Nawet nie kończ.. - burknęłam, a z torby wyciągnęłam okulary.

- Ha ha, przepraszam. - zaśmiała się i poszłyśmy szybko na salę.

To nie była sala gimnastyczna, jednakże pomieszczenie było dość spore i znajdowała się w nim scena, a po lewej stronie drzwi - mały pokoik. To wyglądało jak miniaturowy teatr.

- Klub teatralny wystawia kolejną sztukę. Wszyscy uczniowie będący w szkole mają obowiązek tutaj być, kiedy coś wystawiają. Jeżeli jakiś nauczyciel przyłapie kogoś w sali lekcyjnej lub gdzieś, to dostaje się jakąś karę. Ale nie wiem nawet jaką. Hmmm... poczekaj tutaj chwilę... - wtedy poszła przeciskać się między tłumem i wróciła po minucie czy tam dwóch. Rozstawiła krzesło. - Stawaj na tym. Będziesz widziała lepiej.

Założyłam okulary i stanęłam na krześle.

- Są nieźli... - powiedziałam z zachwytem.

- Tak, ale... najlepsze jest to, że nikogo z naszej szkoły tam nie ma - odparła. Skierowałam wzrok na nią.

- Jak to..?

- Każdy może spróbować swoich sił, ale na ogół nikogo nie przyjmują. Musisz mieć umiejętności na ich poziomie, a co więcej... umieć śpiewać. Większość ich sztuk to musicale.

- Fajnie - uśmiechnęłam się. 

****

Woah, ta notka jest długa o_O

Obecne, które piszę są krótsze, ale staram się coraz dłuższe pisać ;3